Space Age happening

Vorige week heb ik in Planetart in Amsterdam een lezing gehouden over de grotendeels vergeten, ultramoderne commerciële architectuur uit de jaren '50 en '60. Ondersteund door muziekfragmenten en honderden afbeeldingen heb ik het publiek meegenomen op een associatieve visuele ontdekkingsreis door een periode met een beeldtaal die mij als vormgever enorm fascineert en inspireert!
Last week I gave a lecture about the mostly forgotten, ultramodern commercial architecture of the 50's and 60's. Supported by music samples and numerous images I took the audience on an associative, visual voyage of discovery through an era with a visual language which, as a designer, I find immensely fascinating and inspiring!



De reis begon bij de Amerikaanse Googie en Tiki architectuur, liep vervolgens via ultramoderne gebouwen in onder andere Zuid-Amerika en Europa naar hoogst modern aandoende bouwwerken achter het IJzeren Gordijn, nam een kijkje in futuristisch aandoende kerncentrales en op de sets uit Science Fiction en James Bond films en eindigde met een bezoek aan de Space Age paviljoens op o.a. de wereldtentoonstellingen en de visionaire kunststof huizen van de toekomst. En dat alles geplaatst in de context van een tijdperk wat gekenmerkt werd door schijnbaar grenzeloze economische groei, technische mogelijkheden en visionaire dromen voor een toekomst in de ruimte, maar tegelijkertijd overschaduwd werd door de nucleaire dreiging van de Koude Oorlog.
The journey began with the American Googie and Tiki architecture, continued via ultramodern buildings in South America and Europe to highly modern looking structures behind the Iron Curtain, took a look at futuristic looking nuclear power plants and the settings of Science Fiction and James Bond movies and ended with a visit of the Space Age pavilions of a.o the World Expo's and the visionary molded plastic houses of the future. And all that in the context of an era distinguished by seemingly endless economic growth, technical possibilities and visionary dreams for a future in outer space, but at the same time clouded by the nuclear threat of the Cold War.



Een paar reacties van bezoekers:
"Wat een interessante en mooi opgebouwde presentatie was dat! Ik heb er met volle teugen van genoten."
"Vreselijk leuk! Heel veel aspecten en namen die je noemde was ik wel mee bekend maar al die verbanden en de oorzakelijkheid van dingen die jij in je lezing stopte, dat was echt fantastisch!"
"De vorm was heel leuk. Lezingen kunnen zo stoffig zijn, maar dit was een happening. Uitgaan en slimmer worden tegelijkertijd!"
A few visitors reactions:
"What an interesting and beautifully constructed presentation you gave! I enjoyed every minute of it."
"A lot of fun! Many of the aspects and names you mentioned were already familair to me, but all the connections and causality you put in your lecture were fantastic!"
"The format was very entertaining. Lectures can be so boring, but this was a happening. Going out and getting smarter at the same time!"

bruggen bouwen / building bridges

De laatste tijd zoek ik in mijn ontwerpen meer en meer het grensgebied op tussen interieur-ontwerp en toegepaste kunst. En bouw ik op die manier als het ware een brug tussen mijn verleden als monumentaal kunstenaar en mijn huidige werkzaamheden als interieur-ontwerper. Het leek het me daarom een leuk idee om jullie het project te laten zien waarmee ik in 1989 afstudeerde aan de kunstacademie.
In my designs I focus more and more on the field between interior design and applied art. I'm building a bridge, as it were, between my past as a monumental artist and my present profession as an interior designer. That's why I thought it would be a nice idea to share with you my 1989 art school graduation project.


Het object was geinspireerd op de bekisting waarmee een betonnen brugdeel gestort zou kunnen worden. De vormentaal kwam voort uit mijn fascinatie voor de onbedoelde esthetiek van dergelijke functionele constructies. Het was destijds tevens het eerste object van deze schaal wat ik eigenhandig maakte. En geloof me, met zo'n 300 pen-en-gat verbindingen heeft me dat letterlijk bloed, zweet en tranen gekost:)
The object was inspired by the moulding for a concrete bridge. The shape reflected my fascination for the unintentional esthetics of those kind of functional constructions. At the time it was also the first object of this scale that I build with my own two hands. And believe me, with approximately 300 joints with wooden pegs that literally cost blood, sweat and tears :)


Het object bevatte ook een verrassing: Door de binnenkant van de bekisting met oranje menie te schilderen ontstond een bijna architectonische ruimte, die alleen van bovenaf te zien was. Het geheel was bijna volledig gemaakt van sloophout. Na ongeveer een jaar heb ik het opnieuw verzaagd en heeft het materiaal een derde leven gekregen als brandstof voor de houtkachels in mijn atelierpand.
The object also contained a surprise: By painting the interior of the mould orange it turned into an almost architectural space, which was only visible from above. The structure was almost completely made of recycled timber. After about a year I took it apart and the timber was given a third life as fuel for the woodburners in my studio building.


Ook als interieur-ontwerper word ik nog steeds geinspireerd door dit soort constructies, het vakmanschap wat er bij komt kijken en de buitengewone detaillering. Mijn plaatjes-archief blijft zich dan ook vullen met voorbeelden, zoals deze afbeelding van de Walton Bridge, die in 1748 ontworpen werd door William Etheridge en destijds beschreven werd als 'de mooiste houten boog ter wereld'. Ik vind het niet verwonderlijk dat Canaletto hem twee keer als onderwerp voor een schilderij heeft gebruikt!
As an interior designer I'm still inspired by these kind of constructions, the craftmanship involved and the extraordinary details. My picture archive keeps filling up with examples, like this one of the Walton Bridge, which was designed in 1748 by William Etheridge and at the time was described as 'the most beautiful arch in the world'. I can understand why Canaletto used it twice as a feature in a painting!

kapellen / chapels

Gister heb ik samen met collega-ontwerper Tineke ons conceptvoorstel voor de herinrichting van een monumentale kapel gepresenteerd aan een erg enthousiaste klant. Een goede reden om jullie een aantal van de meest ongewone kapellen ooit te laten zien.
Yesterday me and fellow-designer Tineke have presented our concept proposal for the refurbishment of a monumental chapel to a very enthousiastic client. A good reason to show you some of the most unusual chapels ever.

Drijvende kapel in Florida.
Floating chapel in Florida.


De kapel van het ijshotel in Zweden, wat ieder jaar opnieuw gebouwd wordt.
The chapel of the ice-hotel in Sweden, which is being rebuild every year.


Drive-in kapel in de Bronx, midden jaren '50. Voor een vroom begin van het zondagse autoritje.
Drive-in chapel in the Bronx, mid fifites. The sign speaks for itself.


Een van de kapellen die uitgehakt zijn in een gigantisch zoutblok in een Poolse zoutmijn, zodat de mijnwerkers zelfs voor de kerkdienst ondergronds konden blijven.
One of the chapels carved out of a massive salt block in a Polish salt mine, which enabled the mineworkers to stay underground for church service.


Kapel in een door bliksem uitgeholde eikenboom in Frankrijk, waarvan het eerste gedeelte in 1669 gebouwd werd gebouwd door een priester. Later werden nog een tweede kapel en een trap toegevoegd.
French chapel in an oaktree which was hollowed out by a lightning bolt. The first part was build in 1669 by a priest. Later on a second chapel and staircase were added.


Mobiele kapel, waarmee in de jaren '50 zelfs de meest geisoleerde berggebieden in Amerika niet verstoken hoefden te blijven van kerkdiensten.
Trailer chapel, used in the fifties to bring chruch services to isolated mountain regions.


De beenderkerk in Kutna Hora (Tsjechie), waarvan het barok aandoende interieur is opgebouwd uit de restanten van ca. 50.000 menselijke skeletten.
The ossuary of Kutna Hora (Czech Republic), the interior in baroque style is comprised of the remains of appr. 50.000 human skeletons.


Kristalgrot in Mexico, ook wel bekend als de "Sixtijnse kapel van de kristallen". Natuurlijk geen echte kapel, maar als het op bouwen aankomt blijft de natuur toch de meest ingenieuze architect.
Crystal cave in Mexico, aka the "Sistine chapel of the crystals". Of course not an actual chapel, but when it comes to building, nature will always remain the most ingenious architect.

losse eindjes / loose ends

Vanochtend even naar de uitverkoop van boekhandel Donner geweest, die deze keer in de Arminiuskerk op de Westersingel gehouden wordt. Het blijkt een prachtige kerk te zijn met een schitterend houten plafond!
This morning I went to the sale of bookstore Donner, which this time is being held in the Arminius church. It turned out to be a lovely church with a beautiful wooden ceiling!


De uitverkoop was nogal teleurstellend, maar ik vond wel een erg leuk boekje van tattoo kunstenaar en schilder Angelique Houtkamp, voor maar 5 euro.
Though the sale was rather disappointing I managed to find a very nice book about tattoo artist and painter Angelique Houtkamp, for only a fiver.

(website Angelique Houtkamp: www.salonserpent.com)

De leukste afbeelding die ik vandaag op internet tegenkwam is deze: Een van top top gebreide kamer, gemaakt door kunstenares Marion Eichmann.
De nicest picture I found today on the internet is this one: It's a completely knitted room, made by artist Marion Eichmann.

(www.marioneichmann.com)

Wederopbouw / Reconstruction

Onlangs heb ik een grafisch ontwerper uit Amsterdam een rondleiding gegeven langs een aantal markante gebouwen uit onze Rotterdamse Wederopbouw periode.
Recently I took a graphic designer from Amsterdam on a tour of significant Rotterdam post-war architecture.

We begonnen onze tocht bij het Bouwcentrum aan het Weena. Het oudste gedeelte van het complex (het zestienhoekig centrale gebouw van architect Joost Boks uit 1946) ligt nu gedeeltelijk verscholen achter diverse uitbreidingen.
We started at the Bouwcentrum. The oldest part of complex (the sixteensided building which was designed by architect Joost Boks in 1946) is now partially hidden by several extensions.


Het Bouwcentrum zoals het er vlak na de oorlog uit zag. Het deed dienst als expositieruimte en informatiecentrum over bouwmaterialen en -technieken die van belang werden geacht voor de na-oorlogse wederopbouw.
The Bouwcentrum as it looked right after the war. It was used as an exhibition hall and information centre for buildingmaterials and -techniques considered to be importante for the post-war reconstruction.



De uitbreiding uit 1955 op de hoek van Diergaardesingel en Weena. Het wandrelief in siermetselwerk van beeldhouwer Henry Moore werd gemaakt in opdracht van de Verenigde Nederlandse Baksteenfabrikanten.
The 1955 extension with a brick relief by sculptor Henry Moore was commissioned by the association of Dutch brick manufacturers.





Handgrepen met logo op de toegangsdeuren van concertgebouw De Doelen uit 1966 aan het Schouwburgplein
Doorhandles with logo of 1966 concertbuilding De Doelen


De stijlvol gerenoveerde hoek van Kruiskade en Lijnbaan, waar voorheen bioscoop 'Lumiere' zat.
The tastefully renovated corner of Kruiskade and Lijnbaan, that used to be movie-theatre 'Lumiere'.


'Lumiere' zoals het er in de jaren '60 uit zag.
'Lumiere' as it looked in the 60's


Tegenover de 'Lumiere' zat bioscoop 'Thalia' uit 1955. Vroeger een van de prachtigste theaters van Rotterdam, het tegenwoordige 'Beurscafe' oogt helaas weinig florissant.
The 1955 cinema 'Thalia' was situated opposite 'Lumiere'. Once one of the most beautiful movie theatres in Rotterdam, the current 'Beurscafe' is unfortunately far from attractive.


Behalve de Spoetnik-achtige lamp is bijna niets van het originele interieur intact gehouden.
Apart from the Sputnik-type lamp, almost nothing of the original interior was kep intact.


Het gevelplastiek 'zwevende vrouw' van beeldhouwer Carel Kneulman is opgebouwd uit prefab betonplaten. Geinspireerd door Picasso's Guernica, het Spaanse dorp dat (net als Rotterdam) door Duitse bommenwerpers vernietigd was.
Sculpture by Carel Kneulman was inspired by Picasso's Guernica, the Spanish village that was destroyed by German bombers (just like Rotterdam was).


De ingang aan de Kruiskade van het Hilton Hotel uit 1964 (architecten Maaskant en De Vlaming), met een decoratieve glasgevel van Joop van den Broek.
The entrance of the 1964 Hilton Hotel (architects Maaskant and De Vlaming), with a decorative glass facade by Joop van den Broek.



De sculpturale glazen achterwand van Joop van den Broek in de lobby van het Hilton verbeeldt de verwoesting en wederopbouw van Rotterdam.
The sculptural glass facace by Joop van den broek in the lobby of the Hilton depicts the destruction and reconstruction of Rotterdam




Baksteenmozaiek 'Vogels' van Jan Bezemer uit 1960, op de hoek van Coolsingel en Kruiskade.
1960 Brick mosaic 'Birds' by Jan Bezemer


Frivole Franse balkonnetjes op de Meent
Frivolous French balconies


Het Pannekoekenhuis op het pleintje bij Pannekoekstraat / Meent. Te oordelen aan de foeilelijke reclameborden lijkt de exploitant zich helaas niet bewust te zijn van het feit dat zijn zaak gehuisvest is in Rotterdams enige gebouw in 'Googie'-stijl.
The pancake-house at the Meent. Judging by the ugly signage the owner unfortunately doesn't seem to realise his restaurant is situated in the only building in Rotterdam that could be characterised as 'Googie' style.


Hetzelfde gebouwtje, toen koffiehuis 'Bongers', zoals het er uit zag in de jaren '50. Zover ik heb kunnen achterhalen is het in 1954 ontworpen door architect Harry Nefkens, maar aarzel niet om me te corrigeren als ik het verkeerd heb!
The same structure, then 'Bongers' tearoom', as it used to look in the fifties. I believe it was designed in 1954 by architect Harry Nefkens, but please correct me if I'm wrong!


Fraai geconstrueerde balkons op de Pannekoekstraat.
Beautifully constructed balconies at the Pannekoekstraat.


Mozaiekwand in het trappenhuis van een van de lijnbaan flats van architect Maaskant uit 1958.
Mosaic wall in the staircase of one of the Lijnbaan flats by architect Maaskant from 1958.



Hoogst expressief mozaiek op de zijgevel van juwelier Brunott aan de Karel Doormanstraat.
Highly expressive mosaic on the facade of jeweller Brunott on the Karel Doormanstraat.

ben ik weer / I'm back

Dit kwam ik de afgelopen maanden zoal tegen in Delft (voor wie daar nog nooit het legermuseum bezocht heeft: een absolute aanrader voor een regenachtige dag), Amsterdam en Groningen.

Here are some of the things I encountered in the past few months in Delft (for those of you who never visited the army-museum there: it's highly recommendable for a rainy day), Amsterdam and Groningen.

Delft:
















Amsterdam:














Groningen: