verhuizing /

Vanaf vandaag neem ik afscheid van Blogger en is mijn weblog onderdeel van mijn vernieuwde website www.in-space.nl
Ik kijk er naar uit om je voortaan daar te begroeten!

Today I say goodbye to Blogger as my weblog is now part of my new website www.in-space.nl
I'm looking forward to welcome you there!

bordspel architectuur / boardgame architecture

Hier in huis zijn we als een kind zo blij als we weer eens voor een paar euro een oud bordspel op de kop getikt hebben. We zijn vooral dol op spelen met een detective-of spionagethema, vaak gebaseerd op een tv-serie of film. Die zijn niet alleen geweldig vormgegeven maar ook erg leuk om te spelen!
Een andere leuke bijkomstigheid is dat een speelbord vaak een stedenbouwkundige of architectonische situatie toont. Al spelenderwijs krijg je zo inzicht in het lezen van stadskaarten, plattegronden, aanzichten, doorsnedes en verschillende schaalverhoudingen. Fascinerende materie voor elke jonge architect-in-de-dop!
Hier zijn een paar leuke voorbeelden:

We're always happy as a child when we find another vintage boardgame for only a few euros. We especially love those with a dective or espionage theme, often based on a TV-series or movie. They not only have a great design, the're also a lot of fun to play!
We also like the fact that they often depict an urban or architectural scene. While playing you learn to read maps, plans, elevations, sections and various scales. Fascinating subjects for any young architect-to-be!
These are a few nice examples:

Oud Holland Huis / Old Holland House

Terwijl Sven Kramer toegejuicht werd in het Holland House in Vancouver, bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om een item te wijden aan een ander Holland House. Te weten het 'Oud Holland Huis' in Delft. Gebouwd in 1893 in opdracht van de industrieel Lambert van Meerten.
While Sven Kramer was honoured in the Holland House in Vancouver, I thought it would be a good idea to write an item about another Holland House: The 'Old Holland House' in Delft. Build in 1893 and commissioned by industrialist Lambert van Meerten.


Een bezoek aan dit huis is alsof je een tijdcapsule binnenstapt! Het gebouw zelf is in Nederlandse Neo-Renaissance stijl waardoor het eerder 3 eeuwen ouder oogt. Van Meerten's collectie - antieke ramen, deuren en balken uit verschillende tijdsperiodes - werd in het ontwerp geintegreerd.
Visiting this house is like entering a time capsule! The building itself in in Dutch Neo-Renaissance style and therefore looks rather 3 centuries older. Van Meertens' collection - antique windows, doors and beams from different periods - was incorporated into the design.






Tegelijkertijd waren de technische systemen - centrale hete lucht verwarming, stromend water, electriciteit en gas - voor die tijd hoogst moderne snufjes!
However, the technical systems - central hot air heating, running water, electricity and gas - were extremely modern in those days!



Sinds 1909, na de dood van van Meerten, is het huis een museum. Er is onder meer een grote collectie eeuwenoude Hollandse tegels te zien, sommigen met een verbluffend hedendaagse uitstraling!
Since 1909, after van Meerten died, the house is a museum. With among others a large collection of centuries old Dutch tiles, some of which have a baffling contemporary look!

Razzle Dazzle

Een tijdje terug kreeg ik een rondleiding door de nieuwe showroom van Primair Projekt in Berkel en Rodenrijs. Het door Mart van der Meer ontworpen pand is niet alleen ruimtelijk ontzettend spannend, ook de low-budget manier waarop hij met 'Dazzle Painting' de lobby een eigen gezicht gegeven heeft vond ik hoogst effectief.
A while ago as was given a tour of Primair Projekt's new showroom. The by Mart van der Meer designed building is not only spatially very exciting, I also found the low-budget way he used 'Dazzle Painting' in the lobby highly effective.



De Britse scheepsschilder Norman Wilkinson was een van de eersten die tijdens de 1e Wereldoorlog Dazzle Painting als camouflage toepaste op marineschepen.
British Marine painter Norman Wilkinson was one of the first to use Dazzle Painting as camouflage on ships during WW1.

Het idee was om de schutters op Duitse onderzeeboten in verwarring te brengen over het formaat, de snelheid en de richting van het doel.
The idea was to confuse the gunners on German U-boats as to the target's size, speed and course.

Hoewel ze bedacht waren om levens te redden werden de in het oog springende vlakken en strepen al snel toegepast voor meer alledaagse doeleinden, zoals dit mobiele cafe.
Although designed to save lives the eye-catching blocks and stripes soon would be used voor everyday purpose, like this travelling cafe.

En zelfs deze badpakken!
And even these bathingsuits!

source info: www.tate.org
source images: www.gotouring.com

Dazzle Painting blijft sindsdien een inspiratiebron voor kunstenaars en ontwerpers.
Patricia van Lubeck paste in 1990 deze 'urban camouflage' toe op haar Fiat Strada.
Ever since Dazzle Painting remains a source of insprations for artists and designers. In 1990 Patricia van Lubeck applied 'urban camouflage' on her Fiat Strada.


De Camouflage Church van kunstenaar Nathan Coley uit 2006.
The 2006 Camouflage Church by artist Nathan Coley.


En het recentelijk door Tobias Rehberger i.s.m. Artek ontworpen cafe voor de Biennale in Venetie.
And the recently designed cafe for the Venice Biennale by Tobias Rehberger i.c.w. Artek

vergeten vakman - Hans Rambonnet

Vorig jaar plaatste ik op dit weblog deze foto, die ik gemaakt had van de deurgrepen van de Doelen. Het zijn met name dit soort sprekende details - gemaakt met zoveel aandacht en vakmanschap - waardoor ik na-oorlogse Rotterdamse gebouwen zo bijzonder vind. Destijds kon ik niet achterhalen wie de maker was.

De foto werd onlangs opgemerkt door de dochter van Henri Louis ('Hans') Rambonnet. Ze mailde me dat ze als klein meisje haar vader in zijn werkplaats bezig zag terwijl hij de grepen aan het maken was. Omdat Google geen uitkomst bood en ik erg benieuwd was naar meer informatie, bood ze aan om haar familie te raadplegen.
Hierbij een klein eerbetoon aan deze bijzondere vergeten vakman.

Hans Rambonnet werd in september 1965 door de Vries Robbe gevraagd om - op basis van het logo van de Doelen - ornamentale deurgrepen te ontwerpen. Hij heeft er ongeveer 50 stuks van gemaakt. Ze zijn van wengé met een roestvrijstalen inleg. Om het staal naadloos in het hout te verzinken had hij een geheime methode ontwikkeld, die hij die hij ook voor kleinere sieraden gebruikte.

Een foto van de mallen:

En een prototype (nog zonder de drie karakteristieke cirkels):

In mei 1966 ging hij de grepen afleveren bij de Doelen. Voor de deur kreeg hij meteen een boete, maar hij ging naar het politiebureau om dit met een verhaaltje te voorkomen en dat lukte hem ook nog. Volgens zijn dochter kon je dat wel aan hem overlaten! Ze beschrijft hem als "een indrukwekkende verschijning. Bijna twee meter lang en ook niet zo heel dun, een mooie kop en een enorm aardige (maar ook eigenwijze) man met humor! Een echte heer!! "

Hans Rambonnet werd in 1923 geboren. Al van jongs af aan maakte hij dingen met zijn handen. De oorlog heeft veel invloed gehad op zijn leven. Het grootste gedeelte zat hij ondergedoken. Uitgerekend op 5 mei 1945 werd hij, toen hij in Canadese dienst was, bij een voedseltransport door de duitsers opgepakt en het bos ingeleid om gefusilleerd te worden. Door een ongelooflijk toeval gebeurde dit niet.
Als de oorlog er niet tussen was gekomen was hij waarschijnlijk een opleiding tot goudsmid of de kunstacademie gaan volgen. Na de oorlog kwam het er niet meer van en heeft hij aanvankelijk gewone banen gehad. In de 50er jaren heeft hij zich steeds meer toegelegd op het ambacht wat hij wilde uitoefenen en in de jaren daarna heeft hij zichzelf alles geleerd wat er maar te leren viel op het gebied van o.a. hout- en metaalbewerking, inlegwerk, antiek-restauratie en edelsmeden.

Sieraden van zilver en perspex:


Rambonnet maakte voornamelijk unica's in opdracht van particulieren en gaf cursussen pottenbakken en sieraden maken. Het werk was lichamelijk zwaar en financieel leefde hij in de marge van het bestaan. Maar de geestelijke vrijheid en rijkdom die de onafhankelijkheid als kleinschalige 'handvaardige' hem gaf was hem alles waard. Het was een ambachtsman zoals je die nu helaas nauwelijks meer tegenkomt. Een echte vakman, die het grootste deel van zijn leven in zijn enorme werkplaats vol machines in Warnsveld door mocht brengen.
Hans Rambonnet is in 2000 gestorven.

schermen / room dividers

Vandaag de schermen afgerond. Hier vast een voorproefje.
Finished the room dividers today. Here's a preview

werk in uitvoering / work in progress

Hier vast een paar foto's van de room dividers die ik op dit moment aan het maken ben in samenwerking met ligna vitae meubelmakerij. Ze worden komend weekend gepresenteerd tijdens de Route du Nord (www.zwaanshalskunst.nl) en 9/10 oktober tijdens het evenement Creatief Delfshaven in Rotterdam (www.creatiefdelfshaven.nl)
A few pictures of the room dividers I'm working on at the moment. They are being made in cooperation with ligna vitae and will be presented this weekend during Route du Nord (www.zwaanshalskunst.nl) and octobre 9/10 at Creatief Delfshaven (www.creatiefdelfshaven.nl) in Rotterdam.






Ontwerpschets van hoe het er uiteindelijk uit gaat zien.
Designsketch of the finished product

cultuur & natuur / culture & nature

Net twee dagen doorgebracht in Vlaanderen. De eerste dag hebben we een bezoek gebracht aan de Verbeke Foundation in Kemzeke (www.verbekefoundation.com), een privé domein voor hedendaagse kunst. De foundation is gehuisvest in een complex van kassen en loodsen, gesitueerd in een 12 hectare groot landschap. Als ontwerper met een voorliefde voor vakmanschap en ingenieuze detaillering vond ik de huidige kunsttentoonstelling nogal teleurstellend: te veel rottende organismen (die ik liever bekijk in een natuur-wetenschappelijke context) en rommelig geassembleerde constructies. Maar ondanks dat was het een interessante plek om rond te dwalen en ik vond toch een paar dingen de moeite waard om op camera vast te leggen.
Just spend two days in Belgium. The first day we went to the Verbeke Foundation in Kemzeke (www.verbekefoundation.com), a private initiative for contemporary art. The foundation is housed in a complex of hangars and greenhouses, set in a 30 acre landscape. As a designer I'm fond of craftsmanschip and ingenious detailling. Therefore I found the current art exhibition quite dissappointing: too many decomposing organisms (I prefer to see those in a natural science context) and crudely assembled structures. But still it was an interesting place to roam around and I found a few things worth capturing on camera.

Het toegangsgebied. Hier kwam in mijn beleving de doelstelling zoals die op de website omschreven wordt ("een plek waar cultuur, natuur en ecologie hand in hand gaan") goed tot z'n recht.
The entrance area. In my opinion the objective as mentioned on their website ("a place where culture, nature and ecology go hand in hand") is effectively visible here.


Afgedankte spoorkraan op het toegangsterrein. De vergankelijkheid van dit soort industriële machines heeft een onbedoelde schoonheid die me wel kan boeien.
Discarded railwaycrane in the entrance lot. The transcience of these kind of functional machines has an unintentional beauty which does fascinate me.


Mijn favoriet van de kunstwerken: de Dome van Aeneas Wilder. Een bijenkorf-vormige constructie die, geholpen door het wonder van de zwaartekracht, louter samengesteld is uit gestapelde houten balkjes.
My favourite of the artworks: the Dome by Aeneas Wilder. A beehive shaped construction which, aided by the miracle of gravity, is comprised solely of stacked wooden beams.


Binnen in de Dome, terwijl je omhoog kijkt naar een perfecte cirkel waarin de wolken langzaam voorbij zweven.
Inside the Dome, looking up at the perfect circle displaying the clouds floating by.


In een van de kassen werden voorheen palmbomen gekweekt. Die staan nu, opgesteld in een enorme rij, buiten te verdorren. Wat een prachtig plaatje oplevert.
In one of the greenhouses they used to grow palmtrees. These are now withering away in a huge row outside. Which leaves us with a lovely image.


Deze foto heb ik op de weg terug naar de bushalte genomen. Dit soort ongecultiveerde landjes - met een ratjetoe aan bouwvallige schuurtjes, onafgemaakte bouwwerken en stapels materiaal - kom je in Nederland nauwelijks nog tegen. Maar gelukkig delen de Belgen niet onze fanatieke aandrang om alles super georganiseerd en netjes te houden.
I took this picture on our walk back to the bus stop. Uncultivated areas like this - with an array of ramshackle sheds, unfinished buildings and stacks of materials - are almost impossible to find in Holland. But fortunately the Belgians don't share our zealous urge to keep everything super organised and neat.


De trein naar Antwerpen bracht ons langs twee compleet verschillende treinstations. Dit is het oudste gedeelte van het station van Sint Niklaas, wat vanaf het perron nog zichtbaar is. Ik las ergens dat het in 1972 gebouwd is, maar door de typische combinatie van moderne functionele architectuur en decoratieve toegepaste kunst oogt het eerder jaren '50.
The train back to Antwerp took us to two completely different train stations. This is the the oldest part of the station at Sint Niklaas, as seen from the platform. I read somewhere it was build in 1972, but thanks to the typical combination of functional modern architecture and decorative applied art it looks rather 1950's.


Wat een verschil met het Centraal Station van Antwerpen! Dit stationsgebouw werd eind 19e eeuw ontworpen in eclectische stijl en is tegelijkertijd imposant en grotesk. Hoewel de trein het hypermoderne vervoermiddel van die tijd was, geeft de majestueuze entreehal eerder het gevoel binnen te stappen in een barokke kathedraal of operagebouw. Toch was koning Leopold II er blijkbaar toendertijd niet bijzonder van onder de indruk. Bij de opening in 1905 schijnt hij gezegd te hebben: "Het is een mooi, klein stationnetje".
What a difference with Antwerp Central Station! This building was designed at the end of the 19th century in eclectic style and is at the same time impressive and grotesque. Although the train was the ultramodern method of transport in those days, the majestic entrance hall rather feels like entering a baroque kathedral or operahouse. But apparently at the time King Leopold II wasn't that impressed. At the opening in 1905 he seems to have said: "It's a pretty little station".


De tweede dag brachten we een bezoek aan Antwerpen Zoo, een van de oudste dierentuinen ter wereld. Hij werd in het midden van de 19e eeuw ontworpen als een stadspark. Hier konden heren van goede komaf en dames met parasol hun zondagse wandelingetje maken, terwijl ze genoten van de wonderen der natuur. Er zijn nog een paar fantastische verblijven uit die eerste periode te zien, waarvan de stijl een verwijzing was naar het land van herkomst van de dieren die er in ondergebracht waren.
Day two we visited Antwerp Zoo, one of the oldest zoo's in the world. It was designed mid 19th century as a city park. Here gentlemen of good descent and ladies with parasols could take a sunday stroll, whilst enjoying the marvels of nature. It still features a few magnificent period dwellings, designed in a style that reflected the geographical origin of the animals they housed.

Een van de mozaieken op de entreepoort, die begin 20e eeuw naast het toen nieuwe Centraal Station gebouwd werd.
One of the mosaics at the new entrance gate, which was build early 20th century next to the Central Station.


De Moorse Tempel uit 1885. Hier waren destijds de struisvogels en emoe's gehuisvest.
The Morish Temple of 1885. Back then this is where the ostriches and emu's were put up.


De Egyptische Tempel uit 1856, het huis van de olifanten en giraffen. Let op de speciaal op maat gemaakte deuren!
The Egyptian Temple of 1856, home of the elephants and giraffes. Notice the specially made to measure doors!


De prachtige mozaiekvloer met lotusbloemen in de Egyptische tempel.
The beautiful mosaic floor with lotus flowers inside the Egyptian Temple.


De firma Pellarin heeft prachtig werk afgeleverd, dus ik gun ze graag dit stukje gratis publiciteit (hoewel ik betwijfel of het bedrijf nog steeds bestaat).
The Pellarin firm did a splendid job, so I'm happy to give them this bit of free publicity (although I doubt if the company still exists).


Helaas kon ik over dit paviljoen geen informatie vinden, dus ik weet niet wanneer het gebouwd werd. Maar het zou me niet verbazen als het uit de jaren '50 is, want de 'boomstammetjes stijl' was behoorlijk populair in die tijd.
Unfortunately I couldn't find any imformation about this dwelling, so I'm not sure when it was build. It might be 1950's though, as the 'log style' was pretty popular around that period.


Het aquarium in de Zoo is niet bepaald indrukwekkend. Maar dit hoogst decoratieve onderwater tafereeltje vond ik onweerstaanbaar!
The aquarium in the Zoo is not very impressive. But this highly decorative underwater scene I found irresistible!